De Uitlaat

Wat een heerlijke avond hebben we achter de rug! Gisteren stond alweer de 3e avondrit van dit seizoen op de kalender van MTC ’n Tuf. Met een prachtige route van 129 kilometer, een gezellige club rijders (33 motorrijders) en perfect toerweer, waren alle ingrediënten aanwezig voor een topavond op de motor.

Onze vaste thuisbasis in Rijssen vormde het startpunt. Zodra de motoren gestart waren, lieten we de drukte achter ons en zochten we direct de rustige, smalle asfaltstroken op.

Kronkelen door het Twentse Coulisselandschap
Via Zuna, Notter en Ypelo voerde de route ons al snel richting Bornerbroek en Zenderen. Hier begon het open Twentse landschap zich prachtig te verwijden. De toon was gezet: vlot, gevarieerd en heerlijk verkeersarm.

Na Hertme, Saasveld en Reutum ging de rit pas écht “off the beaten path”. De routecommissie had haar best gedaan om de fijnste verbindingswegen en smalle, verstilde buitenwegen aan elkaar te knopen. Via Haarle (bij Tubbergen) en Nutter reden we richting het glooiende landschap rondom Ootmarsum. Dit bleek een van de mooiste secties van de avond: korte, speelse bochten en fantastische, weidse uitzichten over de Twentse essen.

Grensstreek en een Welverdiende Tussenstop
Vanaf Tilligte en Lattrop-Breklenkamp doken we nog dieper de grensstreek in. We stuurden over verborgen weggetjes die je in de gemiddelde toergids niet snel zult tegenkomen. Je waande je hier soms bijna alleen op de wereld; puur genieten van het motorgeluid en de rust om ons heen.

Rond de klok van de schemering bereikten we Denekamp, het perfecte moment voor een pauze. Een groot deel van de groep parkeerde de motoren bij Restaurant de Watermolen op Landgoed Singraven. Onder het genot van een verfrissend drankje — en natuurlijk wat lekkers erbij — werden de eerste sterke verhalen van de avond alweer uitgewisseld. Het terras zat vol met de vertrouwde gezelligheid van ’n Tuf.

De Finale over de Boerenwegen
Na de versnapering en het nodige bijpraten klommen we weer in het zadel voor het tweede deel van de rit. De route stuurde ons via Ootmarsum, Fleringen en Albergen richting de rand van Almelo.

De uiterste focus lag ook nu weer op de mooie, karakteristieke Twentse boerenwegen. Via Bornerbroek, Ypelo en Notter zakten we in een vloeiende lijn weer af naar het zuiden, om uiteindelijk met nog een paar fijne bochtsecties als afsluiter voldaan terug te keren in Rijssen.

Kortom: Een ideale, vloeiende en speelse avondrit voor de motorrijders die de bekende paden graag links laten liggen. Op naar de volgende rit!

De wekker ging vroeg, héél vroeg.
Om 6.00 uur vertrokken maar liefst 26 enthousiaste motorrijders vanaf het clubgebouw voor de jaarlijkse Vroege Vogelrit.
Waar de meeste mensen zich nog eens omdraaiden, genoten wij al van de rust van de vroege ochtend.
Met een temperatuur van zo’n 25 graden bij de start beloofde het een warme dag te worden.
Dat bleek ook, want later liep het kwik op tot maar liefst 34 graden.

Vanaf Rijssen kozen we direct voor waar een motorrijder blij van wordt: binnendoor, over rustige boerenwegen en slingerende dijkjes.
Via Holten, Beuseberg en Markelosebroek reden we richting de Achterhoek.
Door Lochem, Zwiep, Barchem, Vorden, Wichmond en Hengelo (GLD) voerde de route ons naar Keijenborg en vervolgens naar het historische Doesburg.
De wegen waren nog heerlijk rustig en overal hing die typische sfeer van een zomerse ochtend die langzaam ontwaakt.

Op de parkeerplaats van Landgoed Mariëndaal stonden Henk en Joke ons al op te wachten.
Met verse broodjes, ruim beleg, een goede kop koffie en een koel drankje hadden zij een uitstekend ontbijt verzorgd.
Een mooie plek om even bij te praten, de benen te strekken en nieuwe energie op te doen voor het tweede deel van de rit.

Na het ontbijt vervolgden we onze route via Schaarsbergen, Oud-Reemst, Otterlo, Wekerom, Driehuizen, Stroe en Garderen.
Vervolgens reden we via Ermelo naar Harderwijk, Nunspeet en Elburg. De afwisselende route over de Veluwe en langs uitgestrekte weilanden bood volop mooie bochten, rustige wegen en prachtige vergezichten.

Via ’t Harde, Epe en Veessen bereikten we het pontje bij Wijhe.
Zoals altijd vormde de overtocht over de IJssel een sfeervol rustpunt tijdens de rit.
Daarna ging de route verder door Duur, Broekland en Heeten, waarna we via Holten weer koers zetten richting Rijssen.

Na ruim een dag vol kilometers, mooie wegen, gezelligheid en uitstekend motorweer kwamen alle deelnemers weer veilig terug bij het clubgebouw.
Ondanks de tropische temperaturen was het genieten van begin tot eind.
De Vroege Vogelrit bewees opnieuw dat je voor een prachtige motorrit helemaal niet ver hoeft te reizen: de mooiste wegen liggen vaak gewoon binnendoor.

Een woord van dank aan Henk en Joke voor de uitstekende verzorging van het ontbijt en natuurlijk aan alle 26 deelnemers die er samen weer een gezellige en geslaagde Vroege Vogelrit van hebben gemaakt.
Op naar de volgende editie!

Vandaag stond de Morsrit op het programma, een mooie tocht van zo’n 300 kilometer. Zoals altijd verzamelden we bij het clubhuis in Rijssen, waar tegen negen uur 21 motorrijders klaarstonden om op pad te gaan.
Het was droog bij vertrek, al hing er wel een dreigende lucht boven ons.
Uiteindelijk viel het allemaal mee: een paar spatjes regen, maar niets wat de pret kon drukken.
De temperatuur begon rond de 18 graden en zakte onderweg naar zo’n 16 graden prima rijweer.

De route liep volledig binnendoor en bracht ons door een lange rij dorpen, buurtschappen en mooie stukken landschap.
Vanaf Rijssen reden we via Notter en Hoge Hexel richting Vriezenveen en Aadorp.
Daarna volgden De Pollen, Langeveen en Kloosterhaar, waar de wegen steeds rustiger en bochtiger werden.

Via Venebrugge, Den Velde en Heesterkante doken we Duitsland in, langs plaatsen als Emlichheim, Lindloh en Rütenbrock.
Daarna ging het weer terug Nederland in, door Sellingen en Sellingerbeetse, en verder richting Ter Apel en Roswinkel.
In Drenthe merkten we meteen dat het land daar anders is ingedeeld: lange rechte lijnen, strakke verkaveling en minder bochtenwerk.
Het rijdt anders, maar het heeft z’n eigen charme overzichtelijk, open en ruim.

Na Emmer-Erscheidenveen en Klazienaveen Noord reden we via Oranjedorp en Zandpol richting Coevorden.
Vervolgens slingerden we door Agterhorn, Ane en Hardenberg, om daarna via Loozen en Bruchterveld weer langzaam richting het vertrouwde Overijssel te trekken.
De laatste kilometers gingen door Bergentheim, Beerzerveld, Den Ham, Hellendoorn, Hulsen en Nijverdal, waarna we via Notter terugkeerden in Rijssen.

Het was een lange dag, maar precies zoals een Morsrit hoort te zijn: veel kilometers, veel gezelligheid en een route die nooit verveelt.
Ondanks het dreigende weer hebben we het uitstekend getroffen en kunnen we terugkijken op een prachtige rit.

Gisteren reden we de tweede avondrit van Motortourclub ’n Tuf, en het was er eentje die we niet snel zullen vergeten. Niet omdat er spectaculaire foto’s zijn gemaakt – integendeel, de rit was zó mooi dat niemand eraan dacht om een camera te pakken. Soms zegt dat eigenlijk al genoeg.

Zoals altijd verzamelden we bij het clubgebouw, waar 31 motorrijders zich hadden ingeschreven. Een gezellige drukte, helmen die dichtklikken, motoren die warmdraaien, en dat typische gevoel van: dit wordt een mooie avond.

Vanaf ’n Tuf trokken we richting Ypelo en Bornerbroek, over die fijne boerenweggetjes waar het asfalt net genoeg slingert om je glimlach vast te houden. Via het Twickelgebied reden we verder, met die karakteristieke lanen en groene doorkijkjes die het Twentse landschap zo bijzonder maken.

Bij Delden staken we het Twentekanaal over en vervolgden we onze route richting Boekelo. Daar slingerden we om het dorp heen, richting het Rutbeek en verder naar Buurse. De temperatuur was perfect, de lucht helder, en de groep reed strak en ontspannen.

In Buurse maakten de meesten even een welverdiende stop bij Captain Jack. Een drankje, een ijsje voor wie daar zin in had, en vooral: lekker buiten zitten en napraten over het eerste deel van de rit. Het soort pauze waar je eigenlijk net iets te lang wilt blijven hangen.

Na de stop reden we via Haaksbergen, Diepenheim en Markelo weer terug richting Rijssen. De avondzon zakte langzaam weg, de lucht kleurde zacht oranje, en de motoren bromden tevreden door het Twentse landschap. Het was precies zo’n avondrit waar je voor tekent: ontspannen, mooi, en met een groep die elkaar feilloos aanvoelt.

Geen foto’s dus — maar misschien maakt dat deze rit juist extra bijzonder. Soms moet je een moment niet vastleggen, maar gewoon beleven.