Categorie: Tourverslagen

Vanavond trapten we bij MTC ’n Tuf de allereerste avondrit van het jaar af.
Vanaf het clubgebouw in Rijssen vertrokken een mooie groep van 38 motorrijders voor een tocht die precies had wat je hoopt op een zaterdagavond:
rust, bochten en alleen maar landwegen die uitnodigen om nét even wat langer door te rijden.

Via Holten en Dijkerhoek slingerden we door het buitengebied richting Bathmen en Joppe.
De lucht was helder, het asfalt droog, en de bochten lagen er uitnodigend bij.
In Gorssel en Eefde pakten we nog wat van die typische Achterhoekse weggetjes mee smal, groen en heerlijk om doorheen te rollen.

Daarna ging de route verder langs Almen en Laren, waar de avondzon nog net tussen de bomen door prikte.
Het laatste stuk liep via Markelo weer terug naar Rijssen, een ontspannen einde van een rit die precies de juiste sfeer had:
gemoedelijk, mooi en met genoeg bochten om het motorhart tevreden te houden.

Een perfecte start van de avondritten. Op naar de volgende.

Afgelopen Koningsdag hebben we onder perfecte omstandigheden een prachtige rit gereden. Met maar liefst 39 inschrijvingen was de opkomst uitstekend en zat de sfeer er vanaf het begin al goed in.

In het clubgebouw werd er eerst rustig verzameld, ingeschreven en natuurlijk een kop koffie gedronken. Zoals altijd hét moment om even bij te praten voordat de motoren gestart worden. De routes voor de rit werden nog ingeladen en hier en daar werden de eerste sterke verhalen alweer gedeeld.

Na het startsein vertrokken we voor een mooie route van ongeveer 150 kilometer. De rit voerde ons door het afwisselende landschap van Twente en een stukje Duitsland. Mooie bochten, rustige wegen en het frisse groen van het voorjaar zorgden voor een heerlijk stuk rijden.

Halverwege werd er gestopt voor een welverdiende pauze. Op een prachtige locatie met een karakteristieke molen stonden de motoren netjes op een rij en was er tijd voor koffie, iets lekkers en natuurlijk de nodige sterke verhalen over “hoe mooi die ene bocht net was”.

Na de pauze ging iedereen weer fris en uitgerust op pad voor het tweede deel van de rit. Met dit weer en deze route was het puur genieten tot de laatste kilometers.

We kunnen terugkijken op een zeer geslaagde Koningsrit: mooi weer, een prachtige route en een gezellige groep. Kortom… alles klopte.

Met veertig motorrijders aan de start bij ’n Tuf in Rijssen begon de voorjaarsrit dit jaar precies zoals je hoopt:
een fijne temperatuur en dat typische voorjaarsgevoel dat je motor bijna vanzelf de weg op trekt.
Vanaf Rijssen doken we via de Borkeld de eerste bochten in.
De route slingerde over rustige binnenwegen richting Gelselaar, waar het landschap zich opende in brede velden en kleine buurtschappen.
Het was zo’n dag waarop elke bocht soepel liep en de groep mooi compact bleef.
Daarna volgde een prachtige lus langs plekken als Zwiep, Barchem en het landgoedgebied rond Medler.
De Achterhoek liet zich van zijn beste kant zien: houtwallen, slingerwegen en die karakteristieke rust die je alleen in dit deel van het land vindt.
Via Hengelo (Gld) en de dorpen Achter-Drempt, Hoog-Keppel en Laag-Keppel reden we door een gebied waar de tijd soms lijkt stil te staan.
Kleine kernen zoals Kilder, Loerbeek en Holthuizen gaven de rit dat authentieke dorpsgevoel — precies de charme die een voorjaarsrit compleet maakt.
Verderop kwamen we langs Didam, Zweekhorst, Eldrik en opnieuw Drempt, waarna we via het schilderachtige Bronkhorst en de omgeving van Baak en Wichmond weer noordelijk trokken.
Het weer bleef de hele dag meewerken, waardoor de kilometers bijna vanzelf onder de wielen verdwenen.
De laatste stukken via Laren, De Schoolt, Wippert, Beuseberg en Look brachten ons terug richting Rijssen.
De motoren tikten nog na toen iedereen afstapte, precies het geluid van een geslaagde rit.
Het was een mooie, ontspannen en zonnige ronde door de Achterhoek, met goed gezelschap, fijne wegen en genoeg kleine dorpjes om het echte voorjaarsgevoel compleet te maken.

Natte Neuzenrit – 28 maart 2026
Vanuit Rijssen trokken we het Twentse binnenland in, langs kronkelende landweggetjes door de groene essenlandschappen richting de Duitse grens. Via Oldenzaal en Losser glipten we even over de grens bij Bad Bentheim, even Duitsland proeven, om daarna via Nordhorn weer terug te keren. Door Ootmarsum en Tubbergen reden we over smalle bochtige weggetjes door het heuvelachtige Twente. Natte neuzen? Reken maar. Maar geen reden om thuis te blijven. Gezellig was het, zoals altijd.

Een frisse rit met twaalf diehards

Vandaag was zo’n dag waarop je je afvraagt of het nou slim is om de motor uit de schuur te halen. Zes à zeven graden, regen, natte wegen… maar hé, voor twaalf motorrijders bleek dat geen enkel probleem. De koffie stond klaar, de helmen gingen dicht, en we trokken eropuit.
We kozen voor de kleine wegen richting Harfsen. Het asfalt was nat en hier en daar lag wat modder, maar alles was prima te rijden. Daarna slingerden we door naar Zutphen en Voorst, waar het tempo er lekker in zat.
In Wenum-Wiesel besloten we te stoppen voor koffie, thee en natuurlijk een stuk appeltaart dat bijna te snel op was. Precies toen we weer wilden opstappen, begon het te hagelen. Hard ook. Dus tja… dan neem je gewoon nog een rondje.
Toen de lucht weer een beetje normaal deed, reden we verder richting Vaassen en Oene, om bij Welsum–Olst de pont te pakken. Altijd een mooi moment om even uit te waaien. Daarna binnendoor via Heeten, Haarle en Hellendoorn terug naar Rijssen. Daar kregen we nog een laatste buitje cadeau, alsof het weer ons wilde uitzwaaien.
Ondanks het frisse en natte begin hebben we een prachtige rit gehad. Goede wegen, goed gezelschap, en genoeg momenten om later nog eens om te lachen. Precies zoals een motorzaterdag hoort te zijn.

Zaterdag 10 oktober was een mooie herfstdag. Vandaar dat 41 motorrijders zich inschreven voor de Lege tankrit 2025. Het eerste deel van de rit ging over mooi kronkelende wegen door het Twentse landschap via Weerselo naar Ootmarsum. Kort daarna werd de grens overgestoken, om in Duitsland richting het meertje Speicherbecken Geeste te rijden. Voor de liefhebbers die graag op op grotere en doorgaande wegen rijden was het in Duitsland één groot feest. Op de terugweg werd bij Kloosterhaar de grens met Nederland gepasseerd. Omdat de brug bij Vriezenveen gesloten was, werd het ritje een paar kilomter verlengd. De wegen werden al hoe krapper en bochtiger gaandeweg we het clubhuis naderden. Nu maar hopen dat de tank niet zodanig leeg gereden is, dat de snertrit niet gereden kan worden 🙂

Op de laatste zaterdag van september liet de herfst zich van haar beste kant zien. Met een aangename 17 graden en zo nu en dan een zonnetje dat tussen de wolken doorbrak, waren de omstandigheden ideaal voor een tourrit. Dat was ook te merken aan de opkomst: met maar liefst 35 inschrijvingen stond de parkeerplaats én het clubgebouw gezellig vol. Na de start ging de route via de Bergweg naar Luttenberg en vervolgens door richting Heino. De binnendoorweg naar Dalfsen blijft een genot om te rijden, met zijn bochten. Daarna maakten we een ruime boog om Staphorst heen, waarmee de terugreis voorzichtig werd ingezet. Halverwege de rit werd er natuurlijk even gestopt. Op een parkeerplaats langs de route werden de motoren op een rij gezet, ging de helm af en stond al snel een dampende beker koffie in de hand. Er werd bijgepraat, motoren werden bewonderd en de laatste nieuwtjes gingen rond. Precies zoals het hoort tijdens een geslaagde clubrit.

De weersvoorspellingen voor deze septemberrit waren allesbehalve gunstig. Donkere wolken pakten zich samen en dat zorgde ervoor dat bij de start bij de Reggestadrit minder rijders aanwezig waren, dan voorgaande ritten. Toch klaarde het beeld al snel op. Toen we na de inschrijving en het eerste bakje koffie de motoren startten, was de lucht minder dreigend en waren de straten door de net gepasseerde bui mooi schoon gespoeld. Even later liet zelfs de zon zich voorzichtig zien. De route voerde ons noordwaarts, via fraaie binnendoorweggetjes, sommige met een groene strook gras midden op de weg, richting Dalen. Daar genoten we van het tweede kopje koffie langs de kant van de weg. Inmiddels waren de wegen opgedroogd en brak de zon steeds vaker door. Het rijden door Drenthe werd zo een waar feest. Rond het middaguur draaiden we de motoren zuidwaarts, zonder dat de schoonheid van de rit er minder om werd. In Stegeren was het tijd voor de lunch, waarbij uitsmijters en kroketten de boventoon voerden, uiteraard vergezeld door het derde kopje koffie. Traditiegetrouw werd bij de brug in Ommen nog een korte stop gemaakt om te proeven of het ijs nog altijd zo lekker smaakt als bij eerdere ritten. Het antwoord was een volmondig ‘ja’. Daarna resteerde alleen nog het laatste stuk van deze geslaagde motorrit.

Fris, fruitig en met de vakanties nog half in de benen, verzamelden zich op deze zaterdagavond in augustus 30 motorrijders voor de 4e avondrit van 2025. Een rondje van ruim 80 kilometer door Salland, mét genoeg bochten om de banden weer lekker warm te draaien. Vanaf de Ligtenberg ging het al snel richting Nijverdal. Niet rechttoe rechtaan natuurlijk, maar zoals het hoort: slingerend. Daarna doken we dieper Salland in, waar de route ons trakteerde op wegen die iedereen wel kende…… behalve dat ene verrassende uitstapje tussen bomen en weilanden door, richting de Overijsselsche Vecht. In Vilsteren werd de roep om koffie (en vooral iets lekkers erbij) door een aantal rijders niet langer genegeerd. En zeg nou zelf: wat is een tourtocht zonder dat stukje gezelligheid aan tafel? Na de koffie werd met de Midden Regge, als trouwe gids en de Klokkendijk als knallende uitsmijter, werd koers gezet richting clubhuis. Daar kon iedereen concluderen: mooie rit, lekker gereden, en Salland blijft keer op keer een feestje op twee wielen.