Categorie: Tourcommisie

Gisteren, zaterdag 10 oktober, reden we de jaarlijkse Lege Tankrit van Motortourclub ’n Tuf. Maar ondanks de naam bleef niet alleen de tank goed gevuld — ook de sfeer zat er vanaf het begin uitstekend in. Maar liefst 26 enthousiaste motorrijders verzamelden zich bij het clubgebouw voor een rit die uiteindelijk een heerlijke herfstmiddag zou worden.

Om 13:00 uur gingen de motoren aan. Het weer zag er even dreigend uit, zo’n typische grijze lucht waarbij je denkt: als het maar goed gaat. Maar het bleef droog, en dat maakte de rit alleen maar fijner.

We vertrokken vanuit het clubgebouw in Rijssen en reden eerst richting Nijverdal, om daarna via Zuna en de bekende binnendoorwegen door Notter, Wierden, Hoge Hexel en Vriezenveen te slingeren. Het was zo’n route waarbij je merkt dat Twente toch echt gemaakt is voor motorrijders: rustige wegen, mooie boerderijen, en genoeg bochten om het leuk te houden.

Via Daarlerveen, De Pollen en Geesteren reden we verder het buitengebied in. De groep reed strak en ontspannen, en het tempo lag precies goed. Daarna ging de route richting Mander, Vasse en Lattrop‑Breklenkamp, waar het landschap langzaam wat ruiger en bosrijker wordt.

We staken door naar Noord‑Deurningen, De Lutte en Losser, waarna we via Glanerbrug Enschede binnenreden. Vervolgens slingerden we door naar Boekelo, Beckum, Enter en uiteindelijk weer terug naar Rijssen, waar de motoren moe maar tevreden het clubgebouw inrolden.

Het was een rit zonder regen, zonder gedoe, maar mét een flinke dosis gezelligheid en rijplezier. Precies zoals een Lege Tankrit hoort te zijn: samen genieten van de kilometers, de omgeving en het motorgevoel dat je alleen in een groep echt beleeft.

Gisteren reden we de Herfstrit van MTC ’n Tuf, en het was er eentje om in te lijsten. 27 motorrijders hadden zich ingeschreven, en met het prachtige herfstweer kon de dag eigenlijk al niet meer stuk. Zon, frisse lucht en overal dat typische najaarslicht dat de boerenwegen nét wat mooier maakt.

We vertrokken zoals altijd vanaf het clubgebouw in Rijssen en rolden richting Notter. Daarna slingerden we door naar Nijverdal en Hellendoorn, waar de route meteen liet zien waarom de herfstrit zo geliefd is: rustige binnenwegen, boerderijen, bomen die al beginnen te kleuren – gewoon genieten.

Via Den Ham reden we door naar Junne, Stegeren en Arrieveld. Het tempo zat er lekker in, de wegen lagen er goed bij en iedereen reed ontspannen mee. Langs Dedemsvaart en Balkbrug ging het verder richting De Wijk, Rogat en Berghuizen. In Ruinerwold maakten een aantal motorrijders een stop voor koffie, thee of wat fris. Even zitten, even bijpraten, even nagenieten van het eerste deel van de rit.

Daarna vervolgden we de route om Nijeveen heen, langs Meppel en Hamingen. Via Rouveen, Nieuwleusen en Dalfsen reden we terug richting Salland. De laatste kilometers gingen via Luttenberg en Nijverdal weer naar Rijssen, waar de motoren moe maar tevreden het clubgebouw weer opzochten.

Het was precies zo’n rit waar je later nog even aan terugdenkt: mooi weer, mooie wegen, mooi gezelschap. Een echte herfstdag op de motor – en daar doen we het voor.

De Reggestadrit begon zoals het hoort: bij het clubgebouw in Rijssen, waar de motoren al vroeg stonden te dampen, 24 motorrijders hebben zich ingeschreven. Tegen negen uur rolden we weg, de mist in. Het zicht was even beperkt, maar dat hield niemand tegen — dit is MTC ’n Tuf. En zoals verwacht trok de mist snel op en kregen we perfect rijweer: helder, fris en precies warm genoeg om de dag door te knallen.

We pakten de mooiste binnendoorwegen die Twente en Salland te bieden hebben. Boerenweggetjes, slingerstroken, stukken bos, open land… het soort route waar je motor vanzelf wat rechter gaat staan en je gas hand net iets enthousiaster wordt. Via Holten en een stuk Holterberg rolden we verder richting de kleinere dorpen, waar de rust en ruimte je bijna uitnodigen om nóg een tandje vloeiender te rijden.

De rit bleef afwisselend: dijkjes, boslanen, lange stukken door het buitengebied en hier en daar een dorp waar je even terugschakelt, om daarna weer lekker door te trekken. Richting Veluwe werd het landschap breder en stoerder — dennenlucht, lange rechte stukken, en dat typische gevoel dat je nog uren door kunt.

Na Loenen, Brummen en Zutphen draaiden we langzaam terug richting Rijssen. De motoren hadden hun kilometers wel gehad, maar niemand leek er genoeg van te krijgen.

Terug bij het clubgebouw was het tijd voor het bekende nagenieten. Alleen dit keer geen discussie over bochten of navigatie… maar over waar in vredesnaam de handleiding van de Honda NT1100 ligt. En alsof dat nog niet genoeg was, bleek jij ook nog bezoek te hebben gehad van een muis onder je zadel. Niet bepaald de soort passagier waar je om vraagt.

Thuis dus maar even muizenvallen gezet — want een motorclub is prima, maar een muizenclub begint ergens anders.

De Reggestadrit was precies zoals we hem willen: strak, mooi, stoer, en met genoeg verhalen om nog even op te teren.

Laat een beetje motregen een echte Tuffer tegenhouden? Zeker niet. Met een prima temperatuur verzamelden gisteravond 14 enthousiaste motorrijders zich bij ons clubgebouw in Rijssen voor de 4e Avondrit van het seizoen.

Na de inschrijving en de vertrouwde koffie rolden de motoren in een paar gezellige groepjes het terrein af. De uitzetter had weer een prachtige route van 80 kilometer voor ons uitgestippeld, die ons via Notter naar Hoge Hexel, Daarle en Den Ham stuurde. Vanaf daar ging het via het schilderachtige Junne door naar Ommen. Zoals altijd stuurden we over de mooiste, slingerende boerenwegen waar onze regio zo rijk aan is.

In Ommen was het tijd voor de traditionele tussenstop. De welbekende appeltaart lieten we deze keer links liggen; een mandje warm bittergarnituur vond gretig aftrek bij de dorstige rijders.

Nadat de benen gestrekt waren en de sterke verhalen uitgewisseld, zetten we de terugreis in. Via een heel andere, verrassende route slingerden we weer terug langs Den Ham, Hoge Hexel en Notter, om te eindigen bij ons eigen clubgebouw ’n Tuf. Een geslaagde avondrit met prima kilometers en een top sfeer!

Op naar de volgende rit!

Wat een heerlijke avond hebben we achter de rug! Gisteren stond alweer de 3e avondrit van dit seizoen op de kalender van MTC ’n Tuf. Met een prachtige route van 129 kilometer, een gezellige club rijders (33 motorrijders) en perfect toerweer, waren alle ingrediënten aanwezig voor een topavond op de motor.

Onze vaste thuisbasis in Rijssen vormde het startpunt. Zodra de motoren gestart waren, lieten we de drukte achter ons en zochten we direct de rustige, smalle asfaltstroken op.

Kronkelen door het Twentse Coulisselandschap
Via Zuna, Notter en Ypelo voerde de route ons al snel richting Bornerbroek en Zenderen. Hier begon het open Twentse landschap zich prachtig te verwijden. De toon was gezet: vlot, gevarieerd en heerlijk verkeersarm.

Na Hertme, Saasveld en Reutum ging de rit pas écht “off the beaten path”. De routecommissie had haar best gedaan om de fijnste verbindingswegen en smalle, verstilde buitenwegen aan elkaar te knopen. Via Haarle (bij Tubbergen) en Nutter reden we richting het glooiende landschap rondom Ootmarsum. Dit bleek een van de mooiste secties van de avond: korte, speelse bochten en fantastische, weidse uitzichten over de Twentse essen.

Grensstreek en een Welverdiende Tussenstop
Vanaf Tilligte en Lattrop-Breklenkamp doken we nog dieper de grensstreek in. We stuurden over verborgen weggetjes die je in de gemiddelde toergids niet snel zult tegenkomen. Je waande je hier soms bijna alleen op de wereld; puur genieten van het motorgeluid en de rust om ons heen.

Rond de klok van de schemering bereikten we Denekamp, het perfecte moment voor een pauze. Een groot deel van de groep parkeerde de motoren bij Restaurant de Watermolen op Landgoed Singraven. Onder het genot van een verfrissend drankje — en natuurlijk wat lekkers erbij — werden de eerste sterke verhalen van de avond alweer uitgewisseld. Het terras zat vol met de vertrouwde gezelligheid van ’n Tuf.

De Finale over de Boerenwegen
Na de versnapering en het nodige bijpraten klommen we weer in het zadel voor het tweede deel van de rit. De route stuurde ons via Ootmarsum, Fleringen en Albergen richting de rand van Almelo.

De uiterste focus lag ook nu weer op de mooie, karakteristieke Twentse boerenwegen. Via Bornerbroek, Ypelo en Notter zakten we in een vloeiende lijn weer af naar het zuiden, om uiteindelijk met nog een paar fijne bochtsecties als afsluiter voldaan terug te keren in Rijssen.

Kortom: Een ideale, vloeiende en speelse avondrit voor de motorrijders die de bekende paden graag links laten liggen. Op naar de volgende rit!

De wekker ging vroeg, héél vroeg.
Om 6.00 uur vertrokken maar liefst 26 enthousiaste motorrijders vanaf het clubgebouw voor de jaarlijkse Vroege Vogelrit.
Waar de meeste mensen zich nog eens omdraaiden, genoten wij al van de rust van de vroege ochtend.
Met een temperatuur van zo’n 25 graden bij de start beloofde het een warme dag te worden.
Dat bleek ook, want later liep het kwik op tot maar liefst 34 graden.

Vanaf Rijssen kozen we direct voor waar een motorrijder blij van wordt: binnendoor, over rustige boerenwegen en slingerende dijkjes.
Via Holten, Beuseberg en Markelosebroek reden we richting de Achterhoek.
Door Lochem, Zwiep, Barchem, Vorden, Wichmond en Hengelo (GLD) voerde de route ons naar Keijenborg en vervolgens naar het historische Doesburg.
De wegen waren nog heerlijk rustig en overal hing die typische sfeer van een zomerse ochtend die langzaam ontwaakt.

Op de parkeerplaats van Landgoed Mariëndaal stonden Henk en Joke ons al op te wachten.
Met verse broodjes, ruim beleg, een goede kop koffie en een koel drankje hadden zij een uitstekend ontbijt verzorgd.
Een mooie plek om even bij te praten, de benen te strekken en nieuwe energie op te doen voor het tweede deel van de rit.

Na het ontbijt vervolgden we onze route via Schaarsbergen, Oud-Reemst, Otterlo, Wekerom, Driehuizen, Stroe en Garderen.
Vervolgens reden we via Ermelo naar Harderwijk, Nunspeet en Elburg. De afwisselende route over de Veluwe en langs uitgestrekte weilanden bood volop mooie bochten, rustige wegen en prachtige vergezichten.

Via ’t Harde, Epe en Veessen bereikten we het pontje bij Wijhe.
Zoals altijd vormde de overtocht over de IJssel een sfeervol rustpunt tijdens de rit.
Daarna ging de route verder door Duur, Broekland en Heeten, waarna we via Holten weer koers zetten richting Rijssen.

Na ruim een dag vol kilometers, mooie wegen, gezelligheid en uitstekend motorweer kwamen alle deelnemers weer veilig terug bij het clubgebouw.
Ondanks de tropische temperaturen was het genieten van begin tot eind.
De Vroege Vogelrit bewees opnieuw dat je voor een prachtige motorrit helemaal niet ver hoeft te reizen: de mooiste wegen liggen vaak gewoon binnendoor.

Een woord van dank aan Henk en Joke voor de uitstekende verzorging van het ontbijt en natuurlijk aan alle 26 deelnemers die er samen weer een gezellige en geslaagde Vroege Vogelrit van hebben gemaakt.
Op naar de volgende editie!

Vandaag stond de Morsrit op het programma, een mooie tocht van zo’n 300 kilometer. Zoals altijd verzamelden we bij het clubhuis in Rijssen, waar tegen negen uur 21 motorrijders klaarstonden om op pad te gaan.
Het was droog bij vertrek, al hing er wel een dreigende lucht boven ons.
Uiteindelijk viel het allemaal mee: een paar spatjes regen, maar niets wat de pret kon drukken.
De temperatuur begon rond de 18 graden en zakte onderweg naar zo’n 16 graden prima rijweer.

De route liep volledig binnendoor en bracht ons door een lange rij dorpen, buurtschappen en mooie stukken landschap.
Vanaf Rijssen reden we via Notter en Hoge Hexel richting Vriezenveen en Aadorp.
Daarna volgden De Pollen, Langeveen en Kloosterhaar, waar de wegen steeds rustiger en bochtiger werden.

Via Venebrugge, Den Velde en Heesterkante doken we Duitsland in, langs plaatsen als Emlichheim, Lindloh en Rütenbrock.
Daarna ging het weer terug Nederland in, door Sellingen en Sellingerbeetse, en verder richting Ter Apel en Roswinkel.
In Drenthe merkten we meteen dat het land daar anders is ingedeeld: lange rechte lijnen, strakke verkaveling en minder bochtenwerk.
Het rijdt anders, maar het heeft z’n eigen charme overzichtelijk, open en ruim.

Na Emmer-Erscheidenveen en Klazienaveen Noord reden we via Oranjedorp en Zandpol richting Coevorden.
Vervolgens slingerden we door Agterhorn, Ane en Hardenberg, om daarna via Loozen en Bruchterveld weer langzaam richting het vertrouwde Overijssel te trekken.
De laatste kilometers gingen door Bergentheim, Beerzerveld, Den Ham, Hellendoorn, Hulsen en Nijverdal, waarna we via Notter terugkeerden in Rijssen.

Het was een lange dag, maar precies zoals een Morsrit hoort te zijn: veel kilometers, veel gezelligheid en een route die nooit verveelt.
Ondanks het dreigende weer hebben we het uitstekend getroffen en kunnen we terugkijken op een prachtige rit.

Gisteren reden we de tweede avondrit van Motortourclub ’n Tuf, en het was er eentje die we niet snel zullen vergeten. Niet omdat er spectaculaire foto’s zijn gemaakt – integendeel, de rit was zó mooi dat niemand eraan dacht om een camera te pakken. Soms zegt dat eigenlijk al genoeg.

Zoals altijd verzamelden we bij het clubgebouw, waar 31 motorrijders zich hadden ingeschreven. Een gezellige drukte, helmen die dichtklikken, motoren die warmdraaien, en dat typische gevoel van: dit wordt een mooie avond.

Vanaf ’n Tuf trokken we richting Ypelo en Bornerbroek, over die fijne boerenweggetjes waar het asfalt net genoeg slingert om je glimlach vast te houden. Via het Twickelgebied reden we verder, met die karakteristieke lanen en groene doorkijkjes die het Twentse landschap zo bijzonder maken.

Bij Delden staken we het Twentekanaal over en vervolgden we onze route richting Boekelo. Daar slingerden we om het dorp heen, richting het Rutbeek en verder naar Buurse. De temperatuur was perfect, de lucht helder, en de groep reed strak en ontspannen.

In Buurse maakten de meesten even een welverdiende stop bij Captain Jack. Een drankje, een ijsje voor wie daar zin in had, en vooral: lekker buiten zitten en napraten over het eerste deel van de rit. Het soort pauze waar je eigenlijk net iets te lang wilt blijven hangen.

Na de stop reden we via Haaksbergen, Diepenheim en Markelo weer terug richting Rijssen. De avondzon zakte langzaam weg, de lucht kleurde zacht oranje, en de motoren bromden tevreden door het Twentse landschap. Het was precies zo’n avondrit waar je voor tekent: ontspannen, mooi, en met een groep die elkaar feilloos aanvoelt.

Geen foto’s dus — maar misschien maakt dat deze rit juist extra bijzonder. Soms moet je een moment niet vastleggen, maar gewoon beleven.

Vanavond trapten we bij MTC ’n Tuf de allereerste avondrit van het jaar af.
Vanaf het clubgebouw in Rijssen vertrokken een mooie groep van 38 motorrijders voor een tocht die precies had wat je hoopt op een zaterdagavond:
rust, bochten en alleen maar landwegen die uitnodigen om nét even wat langer door te rijden.

Via Holten en Dijkerhoek slingerden we door het buitengebied richting Bathmen en Joppe.
De lucht was helder, het asfalt droog, en de bochten lagen er uitnodigend bij.
In Gorssel en Eefde pakten we nog wat van die typische Achterhoekse weggetjes mee smal, groen en heerlijk om doorheen te rollen.

Daarna ging de route verder langs Almen en Laren, waar de avondzon nog net tussen de bomen door prikte.
Het laatste stuk liep via Markelo weer terug naar Rijssen, een ontspannen einde van een rit die precies de juiste sfeer had:
gemoedelijk, mooi en met genoeg bochten om het motorhart tevreden te houden.

Een perfecte start van de avondritten. Op naar de volgende.