Auteur: Jordan Altena

Vandaag stond de Morsrit op het programma, een mooie tocht van zo’n 300 kilometer. Zoals altijd verzamelden we bij het clubhuis in Rijssen, waar tegen negen uur 21 motorrijders klaarstonden om op pad te gaan.
Het was droog bij vertrek, al hing er wel een dreigende lucht boven ons.
Uiteindelijk viel het allemaal mee: een paar spatjes regen, maar niets wat de pret kon drukken.
De temperatuur begon rond de 18 graden en zakte onderweg naar zo’n 16 graden prima rijweer.

De route liep volledig binnendoor en bracht ons door een lange rij dorpen, buurtschappen en mooie stukken landschap.
Vanaf Rijssen reden we via Notter en Hoge Hexel richting Vriezenveen en Aadorp.
Daarna volgden De Pollen, Langeveen en Kloosterhaar, waar de wegen steeds rustiger en bochtiger werden.

Via Venebrugge, Den Velde en Heesterkante doken we Duitsland in, langs plaatsen als Emlichheim, Lindloh en Rütenbrock.
Daarna ging het weer terug Nederland in, door Sellingen en Sellingerbeetse, en verder richting Ter Apel en Roswinkel.
In Drenthe merkten we meteen dat het land daar anders is ingedeeld: lange rechte lijnen, strakke verkaveling en minder bochtenwerk.
Het rijdt anders, maar het heeft z’n eigen charme overzichtelijk, open en ruim.

Na Emmer-Erscheidenveen en Klazienaveen Noord reden we via Oranjedorp en Zandpol richting Coevorden.
Vervolgens slingerden we door Agterhorn, Ane en Hardenberg, om daarna via Loozen en Bruchterveld weer langzaam richting het vertrouwde Overijssel te trekken.
De laatste kilometers gingen door Bergentheim, Beerzerveld, Den Ham, Hellendoorn, Hulsen en Nijverdal, waarna we via Notter terugkeerden in Rijssen.

Het was een lange dag, maar precies zoals een Morsrit hoort te zijn: veel kilometers, veel gezelligheid en een route die nooit verveelt.
Ondanks het dreigende weer hebben we het uitstekend getroffen en kunnen we terugkijken op een prachtige rit.

Gisteren reden we de tweede avondrit van Motortourclub ’n Tuf, en het was er eentje die we niet snel zullen vergeten. Niet omdat er spectaculaire foto’s zijn gemaakt – integendeel, de rit was zó mooi dat niemand eraan dacht om een camera te pakken. Soms zegt dat eigenlijk al genoeg.

Zoals altijd verzamelden we bij het clubgebouw, waar 31 motorrijders zich hadden ingeschreven. Een gezellige drukte, helmen die dichtklikken, motoren die warmdraaien, en dat typische gevoel van: dit wordt een mooie avond.

Vanaf ’n Tuf trokken we richting Ypelo en Bornerbroek, over die fijne boerenweggetjes waar het asfalt net genoeg slingert om je glimlach vast te houden. Via het Twickelgebied reden we verder, met die karakteristieke lanen en groene doorkijkjes die het Twentse landschap zo bijzonder maken.

Bij Delden staken we het Twentekanaal over en vervolgden we onze route richting Boekelo. Daar slingerden we om het dorp heen, richting het Rutbeek en verder naar Buurse. De temperatuur was perfect, de lucht helder, en de groep reed strak en ontspannen.

In Buurse maakten de meesten even een welverdiende stop bij Captain Jack. Een drankje, een ijsje voor wie daar zin in had, en vooral: lekker buiten zitten en napraten over het eerste deel van de rit. Het soort pauze waar je eigenlijk net iets te lang wilt blijven hangen.

Na de stop reden we via Haaksbergen, Diepenheim en Markelo weer terug richting Rijssen. De avondzon zakte langzaam weg, de lucht kleurde zacht oranje, en de motoren bromden tevreden door het Twentse landschap. Het was precies zo’n avondrit waar je voor tekent: ontspannen, mooi, en met een groep die elkaar feilloos aanvoelt.

Geen foto’s dus — maar misschien maakt dat deze rit juist extra bijzonder. Soms moet je een moment niet vastleggen, maar gewoon beleven.

Vanavond trapten we bij MTC ’n Tuf de allereerste avondrit van het jaar af.
Vanaf het clubgebouw in Rijssen vertrokken een mooie groep van 38 motorrijders voor een tocht die precies had wat je hoopt op een zaterdagavond:
rust, bochten en alleen maar landwegen die uitnodigen om nét even wat langer door te rijden.

Via Holten en Dijkerhoek slingerden we door het buitengebied richting Bathmen en Joppe.
De lucht was helder, het asfalt droog, en de bochten lagen er uitnodigend bij.
In Gorssel en Eefde pakten we nog wat van die typische Achterhoekse weggetjes mee smal, groen en heerlijk om doorheen te rollen.

Daarna ging de route verder langs Almen en Laren, waar de avondzon nog net tussen de bomen door prikte.
Het laatste stuk liep via Markelo weer terug naar Rijssen, een ontspannen einde van een rit die precies de juiste sfeer had:
gemoedelijk, mooi en met genoeg bochten om het motorhart tevreden te houden.

Een perfecte start van de avondritten. Op naar de volgende.

Met veertig motorrijders aan de start bij ’n Tuf in Rijssen begon de voorjaarsrit dit jaar precies zoals je hoopt:
een fijne temperatuur en dat typische voorjaarsgevoel dat je motor bijna vanzelf de weg op trekt.
Vanaf Rijssen doken we via de Borkeld de eerste bochten in.
De route slingerde over rustige binnenwegen richting Gelselaar, waar het landschap zich opende in brede velden en kleine buurtschappen.
Het was zo’n dag waarop elke bocht soepel liep en de groep mooi compact bleef.
Daarna volgde een prachtige lus langs plekken als Zwiep, Barchem en het landgoedgebied rond Medler.
De Achterhoek liet zich van zijn beste kant zien: houtwallen, slingerwegen en die karakteristieke rust die je alleen in dit deel van het land vindt.
Via Hengelo (Gld) en de dorpen Achter-Drempt, Hoog-Keppel en Laag-Keppel reden we door een gebied waar de tijd soms lijkt stil te staan.
Kleine kernen zoals Kilder, Loerbeek en Holthuizen gaven de rit dat authentieke dorpsgevoel — precies de charme die een voorjaarsrit compleet maakt.
Verderop kwamen we langs Didam, Zweekhorst, Eldrik en opnieuw Drempt, waarna we via het schilderachtige Bronkhorst en de omgeving van Baak en Wichmond weer noordelijk trokken.
Het weer bleef de hele dag meewerken, waardoor de kilometers bijna vanzelf onder de wielen verdwenen.
De laatste stukken via Laren, De Schoolt, Wippert, Beuseberg en Look brachten ons terug richting Rijssen.
De motoren tikten nog na toen iedereen afstapte, precies het geluid van een geslaagde rit.
Het was een mooie, ontspannen en zonnige ronde door de Achterhoek, met goed gezelschap, fijne wegen en genoeg kleine dorpjes om het echte voorjaarsgevoel compleet te maken.

Natte Neuzenrit – 28 maart 2026
Vanuit Rijssen trokken we het Twentse binnenland in, langs kronkelende landweggetjes door de groene essenlandschappen richting de Duitse grens. Via Oldenzaal en Losser glipten we even over de grens bij Bad Bentheim, even Duitsland proeven, om daarna via Nordhorn weer terug te keren. Door Ootmarsum en Tubbergen reden we over smalle bochtige weggetjes door het heuvelachtige Twente. Natte neuzen? Reken maar. Maar geen reden om thuis te blijven. Gezellig was het, zoals altijd.

Een frisse rit met twaalf diehards

Vandaag was zo’n dag waarop je je afvraagt of het nou slim is om de motor uit de schuur te halen. Zes à zeven graden, regen, natte wegen… maar hé, voor twaalf motorrijders bleek dat geen enkel probleem. De koffie stond klaar, de helmen gingen dicht, en we trokken eropuit.
We kozen voor de kleine wegen richting Harfsen. Het asfalt was nat en hier en daar lag wat modder, maar alles was prima te rijden. Daarna slingerden we door naar Zutphen en Voorst, waar het tempo er lekker in zat.
In Wenum-Wiesel besloten we te stoppen voor koffie, thee en natuurlijk een stuk appeltaart dat bijna te snel op was. Precies toen we weer wilden opstappen, begon het te hagelen. Hard ook. Dus tja… dan neem je gewoon nog een rondje.
Toen de lucht weer een beetje normaal deed, reden we verder richting Vaassen en Oene, om bij Welsum–Olst de pont te pakken. Altijd een mooi moment om even uit te waaien. Daarna binnendoor via Heeten, Haarle en Hellendoorn terug naar Rijssen. Daar kregen we nog een laatste buitje cadeau, alsof het weer ons wilde uitzwaaien.
Ondanks het frisse en natte begin hebben we een prachtige rit gehad. Goede wegen, goed gezelschap, en genoeg momenten om later nog eens om te lachen. Precies zoals een motorzaterdag hoort te zijn.